دانشگاه گیلان تحقیقات تولیدات دامی 2252-0872 7 3 2018 11 22 Determination of chemical composition and palatability of some weeds in alfalfa farms تعیین ترکیبات شیمیایی و خوشخوراکی برخی از علف های هرز مزارع یونجه 79 88 3185 10.22124/ar.2018.117.1012 FA علی حسین خانی دانشیار، گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز ملیحه داداشی دانش آموخته کارشناسی ارشد، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز حمید محمد زاده استادیار، گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز سیروس حسن نژاد استادیار، گروه اکوفیزیولوژی گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز Journal Article 2015 06 18 The aim of present study was to evaluate nutritive value of seven species of alfalfa weeds and comparison with alfalfa. The studied forages were: <em>Crepis sancta</em>, <em>Achillea millefolium</em> and <em>Acroptilon repens</em> from Asteraceae family, <em>Medicago sativa (Alfalfa)</em> and <em>Melilotus officinalis </em>(L.) Pall. From Fabaceae family and <em>Bromus tectorum</em>, <em>Dactylis glomerata</em> and <em>Alopecurus myosuroides</em> from poaceae family. Samples were collected during 10% blooming of the alfalfa field and divided in two parts, one part sun dried in the field for 72 hours and the other part used as fresh for palatability test. Chemical compositions were determined using common methods and Short Term Intake Rate (STIR) method was used for palatability test. The results showed that chemical compositions of samples were significantly different (<em>P</em><0.05). Alfalfa hay and <em>Alopecurus myosuroides </em>had the highest and lowest crude protein (14.30 <em>vs</em> 8.36% DM, respectively) (<em>P</em><0.05). <em>Alopecurus myosuroides </em>and <em>Melilotus officinalis </em>(L.) Pall. had the highest and lowest NDF content (58.70 <em>vs</em> 33.76% DM, respectively) (<em>P</em><0.05). <em>Crepis sancta </em>and <em>Acroptilon repens </em>had the highest and lowest ADF content (28.83 <em>vs</em> 19.49% DM, respectively) (<em>P</em><0.05). <em>Acroptilon repens </em>had the highest predicted metabolizable energy and digestible dry matter (<em>P</em><0.05). Poaceae family weeds had the highest relative palatability as fresh forage, however, they had least relative palatability as dried form as well (<em>P</em><0.05). It is concluded that the differences in chemical composition and palatability between alfalfa and weed forages should be considered in ration formulation. هدف از انجام این تحقیق تعیین ارزش غذایی هفت گونه از علف­های هرز موجود در مزارع یونجه و مقایسه آنها با یونجه بود. علوفه­های مورد بررسی شامل تلخه، بومادران و ریش قوش از خانواده کاسنی، شبدر شیرین و یونجه از خانواده بقولات و دم روباهی، علف پشمکی و علف باغ از خانواده گندمیان بودند. نمونه­برداری از گونه­های مورد مطالعه در مرحله برداشت یونجه از مزرعه (10% گلدهی مزرعه) انجام شد. نمونه­های برداشت شده به دو بخش تقسیم شده، بخشی از نمونه­ها در مزرعه به مدت 72 ساعت هوا خشک شده و بخش دیگر به صورت تازه برای انجام آزمایشات خوشخوراکی مورد استفاده قرار گرفت. خوشخوراکی با استفاده از شاخص مصرف کوتاه­مدت تعیین شد. بر اساس نتایج بدست آمده، یونجه با 3/14درصد و دم روباهی با 36/8 درصد به ترتیب بیشترین و کمترین مقدار پروتئین خام را در بین علوفه­های مورد آزمایش داشتند (05/0><em>P</em>). بیشترین و کمترین میزان الیاف نامحلول در پاک­کننده خنثی مربوط به دم روباهی و شبدر شیرین به ترتیب با 70/58 و 76/33 درصد ماده خشک بود (05/0><em>P</em>). ریش قوش و تلخه به ترتیب با 83/28 و 49/19 درصد بیشترین و کمترین میزان الیاف نامحلول در پاک­کننده اسیدی را دارا بودند (05/0><em>P</em>). تلخه بیشترین میزان انرژی قابل متابولیسم و ماده خشک قابل هضم تخمینی را دارا بود (05/0><em>P</em>). غلات بالاترین خوشخوراکی نسبی را بین گونه­های مورد بررسی در حالت تازه و کمترین خوشخوراکی نسبی را در حالت خشک دارا بودند (05/0><em>P</em>). به طور کلی این تفاوت­ها در ترکیبات شیمیایی و خوشخوراکی بین یونجه و علف­های هرز باید در تنظیم جیره­های غذایی نشخوارکنندگان مدنظر قرار گیرد. https://ar.guilan.ac.ir/article_3185_9ab928f5acef0b57087267efec424c83.pdf